Historia kamienicy



KAMIENICA KARSKICH
Losy posesji mieszczącej siedzibę Edipresse przy ul. Wiejskiej 19 można śledzić od 1841 roku, kiedy to Ksawery i Julia z Druckich-Lubeckich Pusłowscy nabyli teren znajdujący się pomiędzy Alejami Ujazdowskimi (obecnie nr 9) i dzisiejszą Wiejską 19. Trzypiętrowa kamienica powstała 52 lata później, a w 1918 r. została odkupiona przez spowinowaconego z rodziną Radziwiłłów szambelana papieskiego i kawalera maltańskiego Michała Karskiego. Na zlecenie nowego właściciela budynek przebudował wybitny architekt Władysław Marconi, podwyższając go o jedną kondygnację i nadając mu neorenesansowy kostium. W latach trzydziestych mieszkali tu m.in. znakomity pianista i kompozytor Jerzy Żurawlew oraz profesor Stanisław Szober, wybitny językoznawca.
W czasie powstania warszawskiego kamienica znalazła się w rękach AK i miała sporo szczęścia, zniszczona została bowiem jedynie jej elewacja i częściowo dach, jednak po zakończeniu II wojny światowej opuszczona przez właścicieli, podobnie jak większość domów w mieście, sukcesywnie niszczała. Ulokowano w niej najpierw szkołę muzyczną, potem ośrodek zdrowia i szkołę specjalną, a prawo własności do niej rodzina Karskich odzyskała w 1998 roku.
Reprywatyzowana nieruchomość została odkupiona przez Edipresse we wrześniu 2000 roku. O wyborze obiektu zadecydowała nie tylko niezwykła historia Kamienicy Karskich, ale również jej pierwszorzędna lokalizacja: serce Warszawy, bliskość Parku Ujazdowskiego i Łazienek Królewskich, prestiżowych teatrów, klimatycznych kafejek. Wydając opinię na temat planowanej operacji, konserwator zobowiązał Wydawnictwo do odtworzenia pierwotnego wyglądu elewacji oraz zachowania i uzupełnienia licznych elementów architektury wnętrz, stanowiących o ich stylowym charakterze. Jednocześnie wyraził także zgodę na rozbudowę obiektu poprzez dodanie niewidocznego od strony ulicy Wiejskiej piątego piętra, zabudowę podwórza do wysokości dwóch pięter i przeszklenie dachu w tej części. W trakcie prac okazało się, że wprawdzie niektóre partie fasady od ul. Wiejskiej trzeba zrekonstruować – uzupełnić lub wymienić (np. balustrady balkonów), lecz główny decydujący o urodzie elewacji element – płaszczyzny pokryte okładziną z piaskowca o strukturze drobnych cegiełek – wystarczyło jedynie starannie oczyścić, by odzyskać jego elegancką kremową barwę. Równie wielką troską otoczono substancję zabytkową wewnątrz budynku. Bogata lecz pełna harmonii ornamentyka sztukaterii, rozety z liści akantu, tworzące girlandy liście dębu czy też ozdobne piece, stanowią niezwykle interesujące tło dla nowoczesnego stylu biur Wydawnictwa Edipresse. Budynek został nominowany do nagrody "Ulubieniec Warszawy 2002- 2003".